Overpeinzing

Hoe dubbel is het.

voetsporen

In de voetsporen

Op reis naar mijn roots, mijn vader en moeder mee in de koffer. Het grootste ‘stoffelijke’ deel blijft in Nederland, net als hun leven samen dat voor het grootste deel in Hellevoetsluis lag. Een klein deel, ter grootte van het hart, gaat naar Suriname waar we hen laten vermengen met moeder aarde.

Terug in de tijd, ver voor de geboorte van mijn moeder. Naar de plantage waar mijn voormoeder terecht is gekomen. Verkocht, verhandeld, verscheept, geketend, misbruikt tot vee gedegradeerd. Hoe intens zal het zijn om de lucht in te ademen? De verzengende hitte voelen op mijn huid. Het zweet dat in mijn ogen zal prikken, in straaltjes over mijn rug zal lopen. Hoe zwaar moet het werken zijn geweest in barre omstandigheden? Om te zorgen voor goedkope koffiebonen en suiker voor overzeese gebieden.

Zal ik hetzelfde terugkomen? Of zal mijn leven voorgoed veranderd zijn?

Eén ding weet ik zeker: dit jaar zal een diepe, emotionele indruk achter laten voor de rest van mijn leven, waarvan ik nu al weet dat haat en liefde, verloren en gevonden, hand in hand gaan. Al verlies je het ene en geeft het je ontzettend veel verdriet, gelijkertijd vind je het andere dat je kracht en warmte geeft.

Zo dubbel kan het zijn.

 

 

Hoe gaat het met je?

20-05-2016 | 20-10-2016

Vandaag alweer 5 maanden geleden: brand in de Gruttostraat.

‘Hoe gaat het nu met je?’ 

Een makkelijke vraag die je ongemerkt aan iemand stelt. Maar als ze het mij vragen, vind ik het de moeilijkste vraag om te beantwoorden, omdat het antwoord zo veelomvattend is.

Het voelt alsof ik in een vacuüm leef. Alsof de 20ste mei nog niet voorbij is, terwijl mijn verstand weet dat het niet zo is. Het komt omdat er een verdachte vastzit die stijf zijn kaken op elkaar houdt.

Hij zegt niks.

De advocaat die bij de verhoren aanwezig moet zijn, schittert in afwezigheid.

Hij zegt eigenlijk ook niks.

Brandstichting is nog niet feitelijk bewezen.

Dus hoe gaat het nu met mij? Geen idee.

Ik leef. Ik adem. Ik ben.

En ik voel mee met anderen die hetzelfde meemaken als ik.

Ben ik zielig? Nee, dat zeker niet.

Ben ik strijdbaar? Ja, dat zeker wel.

Begrijp ik het? Nee, dat zeker niet.

Hoop ik op gerechtigheid? Ja, dat zeker wel.

Mijn moeder droeg een ketting toen ze overleed met geloof, hoop en liefde. Mijn vader zijn trouwring. Samen zijn ze na 64 jaar lief en leed de dood ingejaagd.

Hoe het met mij gaat?

uitvaart-pa-en-ma-197

Stille getuigen

Ik geloof dat liefde alles overwint en hoop op gerechtigheid. De verbondenheid van de trouwring staat voor het vertrouwen daarop. Hun sieraden zijn voor mij het symbool geworden: Semper fidelis.

Deel dit als jij net als ik hoop heb op gerechtigheid. Voor mijn ouders en andere slachtoffers van geweld.

Wil je mij een ❤️ sturen? Graag! Want dat geeft mij kracht om door te gaan.

Plaats die dan onder dit bericht.

Dagje SBS6

Afgelopen week zijn we, mijn zus Rianne en ik, bij SBS6 geweest voor een kijkje achter de schermen van Hart van Nederland, waar we heel warm werden ontvangen door zowel de redactieleden als de presentatoren van die dag.

collage-hvn

Hart van Nederland: Ilse, Evelien en Selma

Ilse van Wingerden heeft ons een rondleiding gegeven en later schoof Irene Jansen aan. We hebben het over de documentaire gehad, de reis naar Suriname waar we de as uit gaan strooien van mijn ouders en een stuk gekeken van de beelden die zijn opgenomen. De warmte die we van hen ontvangen is overweldigend en daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Gek dat je naar jezelf zit te kijken. Naar wat we allemaal hebben meegemaakt de afgelopen 4 maanden sinds onze saaie werkelijkheid een bizarre thriller werd.

Delen van onze eigen interviews bij Hart van Nederland, de puinhopen van de Gruttostraat (waar nu niets meer van te zien is sinds de afgebrande resten zijn opgeruimd), de leegte en de tranen.

Eén van de redenen waarom we meewerken aan een documentaire over deze periode is omdat mijn ouders dit niet verdiend hebben, maar ook de mensen om hen heen niet. De buurvrouw die voorgoed uit haar huis moest en de praatjes mist die ze dagelijks had met mijn ouders; een groot deel van de aangetaste spullen konden niet mee naar haar nieuwe huis. De buurvrouw van 2 huizen verderop die nog dagelijks geconfronteerd wordt met de nasleep. Mijn moeders vriendinnen, die haar brieven en telefoontjes moeten missen. Dit gaat zoveel verder dan het verdriet dat we allemaal hebben om mijn ouders.

De andere reden is om mensen deelgenoot te maken. Mijn ouders een gezicht te geven. Te laten zien dat ze nog volop in het leven stonden, ook al waren ze op leeftijd. Dat het niet alleen maar een berichtje in de krant is of de verwoestende beelden van de brand. Ze hebben niet alleen het leven gelaten, maar hun hele levenswerk is verwoest. Er blijven slechts herinneringen over en die proberen we met deze documentaire levend te maken.

Daarnaast ben ik een idealist.

Omdat ik hoop dat mensen in gaan zien dat we elkaar nodig hebben in een samenleving als deze. Dat we samen problemen moeten oplossen die ontstaan. Dat we elkaar in de ogen kunnen kijken en zeggen: ik heb je nodig!

Want wij hebben mensen nodig die ons kunnen helpen om de waarheid te achterhalen wat er die nacht gebeurd is. Dat we er een stempel op kunnen drukken:

… Brand … Dood … Dood door schuld … Vermoord …

Tot nu is het … zij zijn er niet meer!

Voel je vrij om een reactie te plaatsen <3.

Hartenpijn

Beklemmend gevoel om je hart

Alsof een klauw je hart uit je lijf wil rukken

Nagels priemen in je rug

Wat doet dat met je gevoel?

 

Zielenpijn

Ergens diep in mijn binnenste kolkt razernij

Alsof een vulkaan op uitbarsten staat

Lava baant zich een weg

Wat doet dat met je gevoel?

 

Emoties

Binnen in mij raast een tropische regenbui

Alsof de Surinamerivier zal overstromen

Water stroomt uit m’n ogen

Wat doet dat met je gevoel?

 

Leegte

Er is niets

Alsof het bestaan is opgegaan in een zwart gat

Geen warmte, geen kou, geen zuurstof

Wat doet dat met je gevoel?

 

licht

Naar het licht

Het pad

De tunnel is donker en koud met af en toe een lichtpuntje

Alsof er geen einde aan komt

Tot de temperatuur voelbaar hoger wordt

Wat doet dat met je gevoel?

 

Gevoel

Je laat het toe; schreeuwt, jankt, lacht en duikt weg

Alsof je jouw lotsbestemming kan tarten

Doorloop 4 seizoenen, omarm de liefde en laat de zon je hart verwarmen

Dat doet het met je gevoel

Kom naar de Gruttostraat

de-brand

De pijn … onbeschrijflijk!

1:48 uur.
Het is 20 mei 2016, vandaag precies 4 maanden geleden.

“Kom naar de Gruttostraat. Het huis van je ouders staat in brand” de paniek klinkt door in de stem van mijn vriendin. Het is midden in de nacht.

Wat een nachtmerrie!

De vrouw van slachtofferhulp vertelt me de volgende dag:
“Je leven zal nooit meer hetzelfde zijn”.

Wanneer ontwaak ik?

Vuur ontstaat, verspreid razendsnel, als een hardlopend vuur op de hielen gezeten door een vernietigend niets. Leegte achterlatend.

Getuigen verdwijnen in de nacht.

Samen met ons zijn honderden, misschien wel duizenden, sinds die nacht zoekende naar slechts één ding:
de waarheid.

Wat is er precies gebeurd die nacht?